Literatura
W literaturze baroku pisarze lekceważyli treść utworów, a największą uwagę przywiązywali do formy, czyli wyszukiwali oryginalne środki artystyczne. To sprawiło, że literatura barokowa jest bardzo charakterystyczny, a tym samym niekonwencjonalna.
Do najczęściej spotykanych środków należały - dowcip, polegający na umiejętności dostrzegania podobieństw między rzeczami; Koncept - czyli zaskakujący pomysł oraz puenta i paradoks.
W literaturze polskiej rozwijały się dwa zasadnicze nurty dworski - Jana Andrzeja Morsztyna oraz szlachecki Jana Chryzostoma Paska. Literaturę reprezentują także takie nazwiska jak Sęp Sarzyński i Nadborowski. Oczywiste jest to, że te cztery osoby miały całkiem inny styl pisania, co powodowało, że nie było żadnego wzorowania się i mowy o podobieństwie utworów.
Poeta Sęp Sarzyński pisał pesymistycznie, wspominał o utracie wiary w sens życia. Zaś Morsztyn byl twórcą, który tworzył poezję dla przyjemności. Takie dwie różne postacie, łączy je jedno - talent pisarski i dzisiejsza sława.